Aspirin Demans Riskini Azaltabilir mi? Genetik Profil Kritik Olabilir

𝕏 X

Instagram

Dünyada uzun yıllardır kullanılan aspirin, kalp-damar hastalıkları ve pıhtılaşmayla ilişkili bazı durumlarda önemli bir ilaç olarak biliniyor. Ancak yaşlı ve sağlıklı kişilerde günlük aspirin kullanımının demansı önleyip önlemediği uzun süredir tartışılıyor.

Alzheimer's & Dementia dergisinde yayımlanan yeni bir araştırma, bu tartışmaya farklı bir açıdan yaklaşıyor: Belki de aspirin herkeste aynı etkiyi göstermiyor ve ilacın olası etkisi kişinin genetik özelliklerine göre değişiyor.

Monash Üniversitesi araştırmacılarının yaptığı analizde, daha önce gerçekleştirilen büyük ASPREE randomize kontrollü çalışmasının genetik verileri incelendi. Araştırmaya ilişkin analizde 13.541 katılımcının verileri değerlendirildi.

Araştırmada tam olarak ne bulundu?

Araştırmacılar, ASPREE çalışmasına katılan kişilerin genetik özelliklerini inceleyerek çok sayıda poligenik skor üzerinde analiz yaptı.

Poligenik skor, tek bir gene bakmak yerine çok sayıda genetik varyasyonun belirli bir özelliğe olan toplam etkisini tahmin etmeye çalışan bir yöntemdir.

Bu araştırmada özellikle trombosit sayısıyla ilişkili genetik skorlar dikkat çekti.

Katılımcılar trombosit sayısıyla ilişkili genetik skorlarına göre gruplara ayrıldığında, en yüksek yüzde 20'lik grupta aspirin ile plasebo arasında dikkat çekici bir fark ortaya çıktı.

• Aspirin grubunda: Demans yaklaşık %1 oranında görüldü.
• Plasebo grubunda: Demans yaklaşık %3,3 oranında görüldü.
• Göreceli risk: Aspirin grubunda yaklaşık %70 daha düşük bulundu.

Buradaki %70 ifadesi göreceli risk azalmasını anlatır. Mutlak fark yaklaşık 2,3 yüzde puanıdır.

%70 daha düşük risk ne anlama geliyor?

Bu ayrım sağlık haberlerinde özellikle önemlidir.

“Risk %70 azaldı” ifadesi ilk bakışta çok büyük bir etki izlenimi yaratabilir. Ancak araştırmadaki mutlak oranlara bakıldığında demans yaklaşık olarak aspirin grubunda %1, plasebo grubunda %3,3 oranında görüldü.

Dolayısıyla iki grup arasındaki mutlak fark yaklaşık 2,3 yüzde puanı oldu.

Asıl şaşırtıcı nokta: Genler neden önemli olabilir?

Araştırmanın en ilginç tarafı yalnızca aspirin kullanan kişilerde daha az demans görülmesi değil, bu ilişkinin özellikle trombosit sayısıyla bağlantılı genetik özellikler taşıyan kişilerde ortaya çıkmasıdır.

Trombositler, kanın pıhtılaşmasında görev alan küçük kan hücreleridir. Damar hasar gördüğünde birbirleriyle etkileşerek pıhtı oluşmasına yardımcı olurlar.

Aspirinin önemli etkilerinden biri de trombositlerin birbirine yapışmasını azaltmasıdır. Bu nedenle aspirin, belirli klinik durumlarda pıhtı oluşumunu azaltmak amacıyla kullanılabilir.

Alzheimer Hastalığı MR'da 7 Yıl Önce Görülebilir mi? Yeni Araştırma Beyindeki İlk Değişikliklere Işık Tutuyor

Bu çalışma Alzheimer genlerini mi buldu?

Hayır.

Araştırmacıların özellikle vurguladığı noktalardan biri, ortaya çıkan genetik sinyalin Alzheimer hastalığı ve demans için bilinen klasik genetik risk faktörleriyle bağlantılı olmaması.

Bulgu daha çok trombosit sayısı ve trombosit biyolojisi ile ilişkili genetik özellikler üzerinde yoğunlaşıyor.

Bu nedenle çalışmanın önemi, yeni bir “Alzheimer geni” keşfetmesinden çok, demansın önlenmesinde gelecekte kişinin genetik özelliklerine göre farklı tedavi yaklaşımlarının araştırılabileceğini göstermesinde yatıyor.

ASPREE çalışması neden önemli?

Yeni analiz, sıfırdan yapılmış yeni bir aspirin deneyi değil. Araştırmacılar, daha önce gerçekleştirilmiş büyük bir randomize, çift kör ve plasebo kontrollü çalışma olan ASPREE çalışmasının verilerini yeniden analiz etti.

ASPREE'de sağlıklı yaşlı yetişkinlerde günlük 100 mg enterik kaplı aspirin ile plasebo karşılaştırılmıştı.

Çalışmanın temel amacı, düşük doz aspirinin yaşlı yetişkinlerde demans, kalıcı fiziksel engellilik ve ölümden oluşan sonuçlar açısından sağlıklı yaşam süresini uzatıp uzatmadığını araştırmaktı.

ASPREE'nin ana sonuçlarında aspirin, sağlıklı yaşlı yetişkinlerde demans ve kalıcı fiziksel engellilik olmadan geçirilen yaşam süresini uzatmamıştı.

Ancak araştırmanın önemli bir bedeli var: Kanama

Aspirinin olası yararı kadar riskinin de anlatılması gerekiyor.

Aspirin trombositlerin pıhtılaşmadaki işlevini baskıladığı için bazı durumlarda damar içindeki istenmeyen pıhtıların oluşmasını azaltabilir. Ancak aynı mekanizma kanamaların daha kolay ortaya çıkmasına da neden olabilir.

Yeni analizde, araştırmacıların dikkat çektiği genetik grubun içinde ciddi kanama riski aspirin kullananlarda daha yüksekti.

• Aspirin grubu: Ciddi kanama yaklaşık %4,4
• Plasebo grubu: Ciddi kanama yaklaşık %2,1
• Analizdeki hazard oranı: 2,13

Başka bir ifadeyle, olası demans azalmasına eşlik eden önemli bir kanama riski de bulunuyordu.

Bu nedenle aspirin kullanmaya başlanmalı mı?

Hayır.

Bu çalışma, sağlıklı kişilerin demansı önlemek amacıyla kendi kendine aspirin kullanmaya başlaması için yeterli kanıt sağlamıyor.

Çalışmanın yazarları da özellikle bu konuda uyarıda bulunuyor. Bulguların başka araştırmalarda doğrulanması ve söz konusu genetik profile sahip kişiler için özel olarak tasarlanmış klinik çalışmalarla test edilmesi gerekiyor.

Araştırmacılar 5 binden fazla genetik skoru neden inceledi?

Çalışmanın metodolojik açıdan dikkat çekici taraflarından biri, araştırmacıların çok geniş bir genetik tarama gerçekleştirmesidir.

Başlangıçta 5.182 poligenik risk skoru aspirin ile demans ve ciddi kanama arasındaki olası etkileşimler açısından tarandı. Kalite kontrolünden sonra 1.848 genetik skor ayrıntılı analizlere dahil edildi.

İstatistiksel analizlerde yaş, cinsiyet, APOE durumu ve genetik köken gibi değişkenler de hesaba katıldı.

İstatistiksel olarak sonuç ne kadar güçlü?

Çalışmanın en dikkat çekici sonucu, en yüksek trombosit sayısı poligenik skoruna sahip yüzde 20'lik grupta aspirin ile demans arasındaki ilişkinin hazard oranı 0,28 olarak hesaplanmasıdır.

Bu değer, analiz edilen grup içinde aspirin alanlarda demans gelişme hızının plasebo grubuna göre yaklaşık %72 daha düşük olmasıyla uyumludur. Çalışmada %70 civarındaki risk azalması bu sonuçtan kaynaklanmaktadır.

Ancak burada çok önemli bir bilimsel ayrım bulunuyor: istatistiksel olarak güçlü bir ilişki bulunması, aspirin ile demansın doğrudan önlendiğinin kanıtlandığı anlamına gelmez.

Neden araştırmacılar hâlâ temkinli?

Çünkü bu çalışma önemli bir ipucu sunsa da henüz son söz değil.

İlk olarak analiz, daha önce yürütülmüş bir randomize kontrollü çalışmanın verilerinin genetik açıdan yeniden incelenmesine dayanıyor. Yani aspirin ile belirli genetik profil arasındaki etkileşimi baştan test etmek amacıyla tasarlanmış yeni bir klinik çalışma değil.

İkinci olarak araştırmada farklı demans türleri ayrı ayrı ele alınmak yerine demans sonucu genel olarak değerlendirildi. Oysa demansın farklı türlerinde damar sağlığının ve diğer biyolojik mekanizmaların rolü aynı olmayabilir.

Üçüncü olarak, ASPREE'nin tedavi süresi ve takip yapısı uzun yıllar boyunca gelişen bilişsel süreçlerin tamamını açıklamaya yeterli olmayabilir.

Bu bulgu damar sağlığı ile demans arasındaki ilişkiyi yeniden gündeme getiriyor

Çalışmanın bilimsel açıdan belki de en önemli mesajı aspirin değildir.

Asıl dikkat çekici nokta, trombosit biyolojisi ile demans arasındaki olası bağlantının daha fazla araştırılması gerektiğine işaret edilmesidir.

Beyin, yoğun bir damar ağı tarafından beslenen bir organdır. Damar sağlığı, pıhtılaşma mekanizmaları ve beyindeki küçük damarların işlevi bilişsel yaşlanmayla ilişkili olabilir.

Ancak bu araştırma, “demansın nedeni trombositlerdir” sonucunu da göstermiyor. Araştırmacıların işaret ettiği şey, trombositlerle ilişkili genetik farklılıkların aspirin yanıtını değiştirebileceği ve bunun gelecekte araştırılması gereken bir mekanizma olduğudur.

Gelecekte kişiye özel demans önleme mümkün olabilir mi?

Çalışmanın en dikkat çekici gelecek perspektifi burada ortaya çıkıyor.

Bugünkü yaklaşım çoğu zaman bir tedavinin veya koruyucu müdahalenin geniş bir hasta grubunda ortalama olarak işe yarayıp yaramadığına bakıyor.

Oysa genetik araştırmalar ilerledikçe aynı ilacın bazı kişilerde daha fazla fayda, bazılarında ise daha fazla zarar oluşturabileceği anlaşılabilir.

Bilim insanlarının bundan sonraki hedefi ne?

Araştırmacılar için bir sonraki aşama, aynı ilişkinin başka araştırma gruplarında ve farklı popülasyonlarda görülüp görülmediğini test etmek.

Daha sonra, gerçekten belirli trombosit genetik profiline sahip kişileri hedefleyen özel bir klinik çalışma yapılması gerekiyor.

Ancak böyle bir çalışma sonucunda aspirin ile genetik profil arasındaki ilişkinin gerçekten nedensel olup olmadığı ve olası yararın ciddi kanama riskinden daha ağır basıp basmadığı daha güvenilir biçimde değerlendirilebilir.

Sonuç: Aspirin için yeni bir kapı açıldı, fakat reçete yazılmadı

Yeni araştırma, aspirin ve demans arasındaki ilişki konusunda önemli bir bilimsel ipucu ortaya koyuyor.

Belirli bir trombosit sayısı genetik skorunun en yüksek yüzde 20'lik grubunda yer alan yaşlı katılımcılarda düşük doz aspirin kullanımı, plaseboya kıyasla daha düşük demans görülmesiyle ilişkiliydi. Ancak aynı grupta ciddi kanama riski de yükseldi.

Bu nedenle çalışmanın mesajı “Aspirin kullanın” değil.

Daha doğru ifade şu:

Dolayısıyla aspirin, şu aşamada demansı önlemek amacıyla rutin olarak önerilen bir ilaç değildir. Araştırmanın asıl değeri, gelecekte genetik özelliklere göre kişiselleştirilmiş demans önleme stratejilerinin geliştirilebileceğine dair yeni bir araştırma yolu göstermesidir.

Sık Sorulan Sorular

Kaynak: Hakemli bilimsel araştırma ve Monash University araştırma açıklaması.